niedziela, 12 lutego 2017

Ta zima kiedyś musi minąć

Podśpiewuję sobie piosenkę Waglewskiego:
"Myślę sobie, że
ta zima kiedyś musi minąć.
Zazieleni się,
urośnie kilka drzew.
Niedojedzony chleb
w ustach zdąży się rozpłynąć,
a niedopity rum
rozgrzeje jeszcze krew..."










Przyznaję się, że zdjęcia nie są dzisiejsze, ba nawet nie wczorajsze ;) Tak wyglądał styczeń, niestety nie miałem czasu wstawić ich wcześniej. Jeśli chodzi o blog to ostatnio się lenię, ale kilku czytelników (są tacy) delikatnie mnie upomniało, że przydałoby się coś nowego. Również moja żona Ania szturcha mnie, żebym wstawił fotki. Żona Ania lubi wracać do starszych zdjęć i porównywać, jak rosną roślinki w ogrodzie. "Popatrz, popatrz..." - mówi "...jak zmienił nam się ogródek przez te kilka lat". Faktycznie blog umożliwia nam podróże w czasie, możemy cofać się do wcześniejszych dat wspominając różne rzeczy. Raczej patrzymy do przodu i chcemy w przyszłym życiu przeżyć jeszcze niejedno, ale taka dokumentacja w postaci bloga jest bardzo przydatna i zastępuje powszechne w przeszłości albumy zdjęciowe. To, czy bloga czyta ktoś poza nami, jest już rzeczą wtórną i mniej istotną. Ale zawsze mi bardzo miło, gdy ktoś tu zagląda, a jak jeszcze napisze coś miłego to jakoś tak robi się cieplej nawet w środku zimy, która trzyma  się wciąż mocno.








 
Co można robić zimą? Przy naszym klimacie niewiele ;) Osobiście oddaję się pracy, zimę traktuję jako okres do zarabiania pieniędzy. W tej porze roku mało podróżujemy i niewiele wydajemy, ale pracuję na tyle intensywnie, że mało mam szans nawet na pisanie bloga. Zaczęliśmy też uczyć się angielskiego. Dotarło do nas, że jesteśmy współczesnymi analfabetami. Jeździmy po Świecie mając problem z zamówieniem zwykłego obiadu a przecież zacząć naukę języka to nie jest to samo co wynaleźć koło. Każdy może zacząć się uczyć w każdym momencie swojego życia. Warto! A dodatkowo mamy wypełnione dwa zimowe wieczory tygodniowo czymś produktywnym. Ania na dłuugie zimowe wieczory wymyśliła jeszcze dodatkowe zajęcie. Zrobiła na drutach pled. Jak się okazało, ma on bardzo wiele zastosowań w domu.








Mieliśmy zimową akcję "ptaki". Tyle, że ptaki nie dopisały. Kupiliśmy karmiki i ziarenka, ale zamiast ptaków pojawiły się koty ;)




Nawet zaczęliśmy myśleć, że pojawienie się kotów miało związek z niepojawianiem się ptaków. Bezpańskie koty pojawiły się dwa i systematycznie dokarmiane przez żonę Anię zadomowiły. Kupiliśmy nawet dla nich budę. Koty jak to koty, jak coś jest specjalnie dla nich to nie będą z tego korzystać, a jak coś nie jest dla nich wtedy owszem. Więc w budzie nie siedzą, tylko obok na słomie ;)

 
Ale dość zimy. Dziś pokazało się słoneczko, przynosząc - złudną, jak mówi żona Ania - ale jednak nadzieję na wiosnę. Wiem, że to tylko fatamorgana, ale wiem też, że zima jest coraz dalej a nie coraz bliżej. Już niedługo spalimy zamiast Marzanny choinkę i oficjalnie ogłosimy przedwiośnie.


 
W słońcu wszystko wygląda radośniej i nastraja do działania. Słońce to energia i dla roślin i dla ludzi, szkoda, że tak krótko i mało go mamy. Może dlatego jesteśmy tacy ponurzy i mało życzliwi wobec innych ludzi. Ech, sami widzicie do jakich pesymistycznych myśli nastraja zima. Ale koniec z tym, trzeba włączyć oczekiwanie na przedwiośnie i optymizm. Dzisiejsze słoneczko to przebłysk pięknego okresu ;)






Głowy do góry, wiosna idzie !!! Zachce Wam się wszystkiego !!!

10 komentarzy:

  1. Zima jest piękna w lesie, w górach i na Twoich zdjęciach. I chociaż są miłośnicy białej pory roku, to jak dla mnie nie ma nic piękniejszego niż eksplozja wiosennej zieleni, na którą już tak długo czekamy.

    A tak na marginesie, patrząc na ostatnie zdjęcie to widzę, że hormony budzą się z zimowego snu i jest to nieomylny znak nadchodzącej wiosny :)))

    OdpowiedzUsuń
  2. ptaki? skoro do karmników wkładacie koty :)
    Basia M

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Koty same włażą. Cholera wie, może lubią te ziarenka ;)

      Usuń
  3. Zachłyśnięta kilkoma ujęciami Państwa ogrodu, przeglądnęłam w amoku chyba wszystkie posty na tym blogu... i nie mogę nie pozostawić tu swojego komentarza. Absolutnie fantastyczny DOM i okoliczności przyrody wokół niego. Biję czołem pokłony dla kobiecej ręki, która potrafi stworzyć coś tak doskonałego w formie i tak przytulnego jednocześnie... dodatkowo jeszcze przekonać do współudziału w przedsięwzięciu Swojego Mężczyznę. Życie w takim otoczeniu to właściwie całoroczne wakacje! Gratuluję!!!

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. To ja zachłyśnięty jestem tym komentarzem, aż takiego kopa do dalszego działania to się nie spodziewałem. Bardzo, bardzo miłe słowa. Szczerze to miał być blog o budowie i po jej zakończeniu wielokrotnie chciałem już go zakończyć, ale po takiej zachęcie, będę nadal od czasu do czasu coś wstawiał, jak się okazuje, nie tylko dla siebie samego ;)

      Usuń
  4. Dom i ogród zawsze jest żywy. Zawsze i więc jest o czym pisać, czym dzielić się z innymi. Zwłaszcza jeśli stoi za tym niczym niekreowana prawda, niezwykła radość, chęci, wspólna praca... W przededniu wiosny czekam z (nie)cierpliwością na kolejne zdjęcia z Państwa ogrodu! To najlepsza inspiracja!!!
    W nadchodzącym sezonie ogrodniczym płotek stanie i u mnie (choćbym miała skonać wbijając ostatni gwóźdź!)
    Ps. Każdy powinien mieć taką fantastyczną ANIĘ! jako motywację do działania! Dream team:-) Serdeczne ukłony z Krakowa

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Przeczytałem żonie Ani i... poszła robić zdjęcia ;)

      Usuń
    2. Z góry wiadomo, że efekty będą oszałamiające:-) ale i tak czekamy! I o to chodzi!

      Usuń
  5. Kot musi mieć specjalnä budę z dwoma wejściami , gdyby musiał uciekać. Kolega to przerabiał

    OdpowiedzUsuń