niedziela, 26 marca 2017

Coś sterczy z ziemi

Przezimowaliśmy. Nie było to łatwe, nic dziwnego, że w Skandynawii jest najwięcej samobójstw. Ciemno i ciemno, zimno i zimno. Na szczęście dziś była namiastka wiosny. Słonecznie i ciepło. Byliśmy na cmentarzu po kwiatki. Nie, nie z grobów ;) Przy cmentarzu sprzedają ładne bratki.






Ale i własne roślinki na ogrodzie zaczynają puszczać pączki.



Nawet ja wiem, że to rajska jabłonka. Natomiast żona Ania potrafi nazwać nawet suche badyle sterczące z ziemi. Wiele z tych badyli puszcza coś zielonego. Natury nie da się powstrzymać, choć ludzkość próbuje bezustannie zalać wszystko asfaltem.






Brzozy z małych badyli stają się drzewkami.


Wiosna ma swoje charakterystyczne oznaki. Z całą pewnością można ogłosić, że nadeszła.




Kotek przybłęda, który powoli staje się naszym kotem, a raczej my stajemy się jego ludźmi. Nasikał właśnie w borówki, które ja potem będę jadł udając, że tego nie pamiętam.


Od żony Ani mam już pierwsze zadania. Z prowizorycznego stołu ogrodnika, zrobić prawdziwy stół ogrodnika.


A na górnym trawniku wyciąć wielką połać darni na rabatę.


Na razie wyznaczyliśmy orientacyjnie ta rabatę za pomocą popsutych lampek choinkowych. Ciekawe, czy to powszechna metoda.



Potrzebna jest nowa rabata, bo żona Ania nie ma gdzie ustawiać złomu targanego ze złomowiska ;)








Słońce uderzyło mi do głowy tak bardzo, że postanowiłem popracować ;) Pomalowałem nasze skrzynki warzywne. Myślę, że jak strzele je bezbarwnym olejem co jakiś czas, to nie naruszając naturalnego wyglądu przedłużę im życie.






Dla nas dziś był pierwszy dzień wiosny. Zaczęło się ;)

niedziela, 12 lutego 2017

Ta zima kiedyś musi minąć

Podśpiewuję sobie piosenkę Waglewskiego:
"Myślę sobie, że
ta zima kiedyś musi minąć.
Zazieleni się,
urośnie kilka drzew.
Niedojedzony chleb
w ustach zdąży się rozpłynąć,
a niedopity rum
rozgrzeje jeszcze krew..."










Przyznaję się, że zdjęcia nie są dzisiejsze, ba nawet nie wczorajsze ;) Tak wyglądał styczeń, niestety nie miałem czasu wstawić ich wcześniej. Jeśli chodzi o blog to ostatnio się lenię, ale kilku czytelników (są tacy) delikatnie mnie upomniało, że przydałoby się coś nowego. Również moja żona Ania szturcha mnie, żebym wstawił fotki. Żona Ania lubi wracać do starszych zdjęć i porównywać, jak rosną roślinki w ogrodzie. "Popatrz, popatrz..." - mówi "...jak zmienił nam się ogródek przez te kilka lat". Faktycznie blog umożliwia nam podróże w czasie, możemy cofać się do wcześniejszych dat wspominając różne rzeczy. Raczej patrzymy do przodu i chcemy w przyszłym życiu przeżyć jeszcze niejedno, ale taka dokumentacja w postaci bloga jest bardzo przydatna i zastępuje powszechne w przeszłości albumy zdjęciowe. To, czy bloga czyta ktoś poza nami, jest już rzeczą wtórną i mniej istotną. Ale zawsze mi bardzo miło, gdy ktoś tu zagląda, a jak jeszcze napisze coś miłego to jakoś tak robi się cieplej nawet w środku zimy, która trzyma  się wciąż mocno.








 
Co można robić zimą? Przy naszym klimacie niewiele ;) Osobiście oddaję się pracy, zimę traktuję jako okres do zarabiania pieniędzy. W tej porze roku mało podróżujemy i niewiele wydajemy, ale pracuję na tyle intensywnie, że mało mam szans nawet na pisanie bloga. Zaczęliśmy też uczyć się angielskiego. Dotarło do nas, że jesteśmy współczesnymi analfabetami. Jeździmy po Świecie mając problem z zamówieniem zwykłego obiadu a przecież zacząć naukę języka to nie jest to samo co wynaleźć koło. Każdy może zacząć się uczyć w każdym momencie swojego życia. Warto! A dodatkowo mamy wypełnione dwa zimowe wieczory tygodniowo czymś produktywnym. Ania na dłuugie zimowe wieczory wymyśliła jeszcze dodatkowe zajęcie. Zrobiła na drutach pled. Jak się okazało, ma on bardzo wiele zastosowań w domu.








Mieliśmy zimową akcję "ptaki". Tyle, że ptaki nie dopisały. Kupiliśmy karmiki i ziarenka, ale zamiast ptaków pojawiły się koty ;)




Nawet zaczęliśmy myśleć, że pojawienie się kotów miało związek z niepojawianiem się ptaków. Bezpańskie koty pojawiły się dwa i systematycznie dokarmiane przez żonę Anię zadomowiły. Kupiliśmy nawet dla nich budę. Koty jak to koty, jak coś jest specjalnie dla nich to nie będą z tego korzystać, a jak coś nie jest dla nich wtedy owszem. Więc w budzie nie siedzą, tylko obok na słomie ;)

 
Ale dość zimy. Dziś pokazało się słoneczko, przynosząc - złudną, jak mówi żona Ania - ale jednak nadzieję na wiosnę. Wiem, że to tylko fatamorgana, ale wiem też, że zima jest coraz dalej a nie coraz bliżej. Już niedługo spalimy zamiast Marzanny choinkę i oficjalnie ogłosimy przedwiośnie.


 
W słońcu wszystko wygląda radośniej i nastraja do działania. Słońce to energia i dla roślin i dla ludzi, szkoda, że tak krótko i mało go mamy. Może dlatego jesteśmy tacy ponurzy i mało życzliwi wobec innych ludzi. Ech, sami widzicie do jakich pesymistycznych myśli nastraja zima. Ale koniec z tym, trzeba włączyć oczekiwanie na przedwiośnie i optymizm. Dzisiejsze słoneczko to przebłysk pięknego okresu ;)






Głowy do góry, wiosna idzie !!! Zachce Wam się wszystkiego !!!